ระหว่างทาง.. ของการเดินถอยกลับ

เคยไหม..ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า... แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ เคยไหม..ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย... ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น... หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา เปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นเสียงสะอื้นไห้... ความทุกข์เข้ามาทดแทน วันเวลาแห่งความสุขของคุณ..จนหมดสิ้น... ความคาดหวังคือปัจจัยหลักของความทุกข์ ความฝันบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์ ชีวิตคนเรามีปัญหา เพิ่มมากขึ้นตามวันเวลาที่หมุนไป... ทุก ๆ วันเหมือนกับต้องตื่นขึ้นมา เพื่อเดินเข้าไปในสมรภูมิรบ ฟาดฟันกับปัญหา... หากคุณชนะคุณก็จะเดินจากมาพร้อมความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง... หากคุณแพ้คุณก็อาจล้มจมอยู่กับที่... แล้วจะมีใครสักกี่คนบนโลกใบนี้... ที่จะคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือเมื่อเราเจ็บปวด เอาเข้าจริงในโลกใบนี้...เราจะมีใคร ?... ใครที่เป็นของเราจริง ๆ ...เกิดมาเพื่อเราจริง ๆ ... บทเรียนของการเดินถอยหลัง... ทำให้รู้ว่าความคาดหวังมักมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ... เราคาดหวังว่าจะมีใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึก... คอยประคับประคองอยู่เคียงข้าง...คอยรับเมื่อเราล้ม.. แล้วตั้งความหวังว่าเขาจะยืนอยู่เคียงข้างเราไปจนวันตาย... มีลมหายใจของกันและกันอย่างอบอุ่น แต่ในโลกของความเป็นจริงก็คือ...เราต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้... หายใจด้วยตัวเองให้ได้...ลุกด้วยตัวเองให้ได้... อ้อมแขนและลมหายใจของคนอื่น... เป็นเพียงส่วนประกอบ ที่ทำให้เราเต็มพร้อมสมบูรณ์... เราจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ แม้ไม่มีส่วนประกอบนั้นก็ตาม... ฉันได้เรียนรู้ว่า...ความฝันจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงได้เพื่อลดความเจ็บปวดในชีวิต... เช่นเดียวกับความรัก... สิ่งที่เรามอบไปอย่างทุ่มเท..โดยไม่เคยคิดถึงความผิดหวังที่จะตามมา... มักทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน... ความรัก...เปลี่ยนแปลงได้... รอยเท้าของเราเหยียบย่ำไปท่ามกลางความสับสน บางครั้งเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วขึ้น...บางครั้งกลับเดินช้าลง... ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่วาดหวังไว้เสียที... เพราะเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้... ความคิดของเขา..อาจทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน.. แต่เราก็ยังจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่..เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้น.. ดังนั้นเมื่อมีน้ำตา..และตัดสินใจว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงอย่าหันกลับไปทางเดิม... เพราะเรากำลังจะเดินจากมันมา..อาจไม่ใช่เขาหรือเราเป็นคนไม่ดี... แต่ในบางเรื่อง..ก็อาจมีเหตุผลมากกว่าหนึ่งอย่าง... อย่าพูดว่าเราทำเพื่อเขา...แต่กลับเอาตัวของเราเป็นที่ตั้ง... เพราะนั่นไม่ใช่รักที่แท้จริง!... ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป... มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่...แล้วหัดเดินให้ช้าลง...